“สัญญา” (Contract) เป็นบ่อเกิดแห่งหนี้อย่างหนึ่งนอกจากนิติเหตุ  ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (Civil and Commercial Law)บรรพ 2 ลักษณะ 2 ว่าด้วยเรื่องสัญญา มิได้ให้ความหมายไว้ สัญญาเป็นนิติกรรมอย่างหนึ่งที่เกิดจากการแสดงเจตนาของบุคคลตั้งแต่สองฝ่ายขึ้นไป ตามพจนานุกรมไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 (หน้า 1162) ได้ให้ความหมายไว้ว่า   สัญญา หมายความว่า ข้อตกลงระหว่างบุคคล 2 ฝ่ายหรือหลายฝ่ายว่าจะกระทำการหรืองดเว้นกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่ง; ข้อตกลง, คำมั่น, รับปาก, ทำความตกลงกัน

หลักประกันในกฎหมายอาญาประกอบด้วยเนื้อหา 4 ประการ ดังนี้  1.  การห้ามใช้กฎหมายจารีตประเพณีลงโทษทางอาญาแก่บุคคล   2.  การห้ามใช้กฎหมายที่ใกล้เคียงอย่างยิ่งลงโทษทางอาญาแก่บุคคล    3.  กฎหมายอาญาต้องบัญญัติให้ชัดเจนแน่นอน   4.  กฎหมายอาญาไม่มีผลย้อนหลัง      มาตรา  2  วรรคแรก  “บุคคลจะต้องรับโทษในทางอาญาต่อเมื่อได้กระทำการอันกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำนั้นบัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้    และโทษที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดนั้นต้องเป็นโทษที่บัญญัติไว้ในกฎหมาย”
 

ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์  ลักษณะ ๒๒ หุ้นส่วนบริษัท  ตามบทวิเคราะห์ศัพท์ ในมาตรา ๑๐๑๒ อันว่าสัญญาจัดตั้งห้างหุ้นส่วนหรือบริษัทนั้น คือสัญญาซึ่งบุคคลตั้งแต่สองคนขึ้นไปตกลงเข้ากันเพื่อกระทำกิจการร่วมกัน ด้วยประสงค์จะแบ่งปันกำไรอันจะพึงได้แต่กิจการที่ทำนั้น”   การก่อตั้งบริษัทจำกัดนั้นเป็นเอกเทศสัญญา  โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อการแบ่งปันกำไรจากกิจการ และตามหมวด ๔ มาตรา ๑๐๙๖ “อันว่าบริษัทจำกัดนั้น คือบริษัทประเภทซึ่งตั้งขึ้นด้วยแบ่งทุนเป็นหุ้นมีมูลค่าเท่า ๆ กัน โดยมีผู้ถือหุ้นต่างรับผิดจำกัดเพียงไม่เกินจำนวนเงินที่ตนยังส่งใช้ไม่ครบมูลค่าของหุ้นที่ตนถือ”